در تاریخ مثال های گوناگونی از قهر خداوند بر ملت ها دیده می شود . سنگباران سدوم و گومورا و عذاب خداوند بر قوم لوط از مثال های قهر خداوند اند.

در این بلا ها هر چند مردم عادی و مخلوقات دیگر خداوند نیز آسیب می بینند اما جو حاکم بر این جوامع طوری است که باعث طغیان خشم خداوند می شود.

با وصفی که دلم به مظلومین سیل زده پاکستان می سوزد اما با در نظر داشت وضعیت حاکم بر آنجا بعید نیست  ک این سیلاب ها نشانه  قهر خداوند بر این مملکت باشند و دلایل آن نیز اظهر من الشمس است که می توان به چند تای آن اشاره کرد:

پاکستان حکومتی دارد که با ادعای مسلمانی از همه کفار بیشتر به اسلام و مسلمانان آسیب وارد می کند.

پاکستان محیطی مناسب برای ترور و وحشت و توسعه آن به سایر بلاد اسلامی بوده و باعث بدنام سازی اسلام و مسلمانان می شود.

پاکستان کشوری که جریان های حاکم بر آن به هیچ اخلاقیاتی پابند نیستند و به جز منفعت خود به هیچ چیزی نمی اندیشند.

و بالاخره پاکستان کشوری است که توسط دولت و عده ای از مردم آن بر سر ضعیف ترین و بیچاره ترین ملت های جهان یعنی مردم افغانستان از سالهای زیاد ظلم و تعدی بی حد و حصر جریان دارد .

می گویند خداوند گاهی به آه مظلومی شهری را ویران می کند.

شاید در بین این همه اسیران  ظلم پاکستانی ها کسی بوده که ندای دادخواهی اش به بارگاه خداوند استجابت یافته و سیلاب قهر خداوند دیره اسمعیل خان و سایر مناطق پاکستان را در نوردیده است

امیدوارم چشم بصیرتی پیدا شود و توبه  راهگشای این مشکل شود و دولت و مردم پاکستان دست از این همه ظلم و تعدی به مردم بد بخت افغانستان و سایر مسلمانان عالم بر دارند.

فاعتبروا یا اولی الابصار